Warunki biogenezy i ewolucja chemiczna

Możemy tu wyróżnić trzy etapy, które wzajemnie zachodzą na siebie, lecz jednocześnie cechują się swoistymi procesami. Pierwszy z nich to etap ewolucji chemicznej poprzedzający etap ewolucji strukturalnej, po której następuje ostatni etap, tj. ewolucja organizmalna.

Ewolucja chemiczna, prowadząca do wytworzenia się pierwszych związków orga-nicznych odbywała się stopniowo przez bardzo długie okresy, poprzedzające powstanie substancji wykazującej już właściwości życia.

Read the rest of this entry »

Poglądy P. L. Maupertuisa

W tym czasie niezwykle oryginalne poglądy dotyczące zarówno zasad rozwoju ontogenetycznego, jak i zmienności oraz ewolucji, wypowiada człowiek o wszechstronnym i genialnym umyśle, P. L. de Maupertuis (1698-1759).

Już 15 lat przed wystąpieniem K. F. Wolffa doszedł Maupertuis do pojmowania rozwoju osobni-czego jako procesu epigenetycznego, wbrew powszechnie przyjętej zasadzie preformacji. Prócz tego był on pionierem w dziedzinie badań nad genetyką człowieka, opierając się na matematycznej teorii prawdopodobieństwa. Wykonywał liczne doświadczenia nad krzyżowaniem zwierząt, pragnąc rozwiązać zagadnienia dziedziczności.

Read the rest of this entry »

Genetyczne potencje komórek a różnicowanie

Według przebrzmiałej już teorii Augusta Weismanna różnicowanie miało polegać na stopniowej redukcji wyznaczników cech nazwanych determinantami, które pod względem genetycznych właściwości odpowiadały pojęciu genu. W procesie bruzdkowania zapłodnionego jaja owe determinanty miały ulegać parcelacji, tak że ostatecznie po wielu podziałach zróżnicowana komórka miała zawierać tylko jedną determinantę. Proces ten nie miał obejmować tylko tych komórek, które były przeznaczone na wytworzenie gamet.

Read the rest of this entry »

Porównawcze badania embriologiczne

Porównawcze badania embriologiczne wykazały poza tym, że sprawa należytej interpretacji stadiów rozwojowych jest o wiele bardziej złożona, niż to przyjmowali pierwsi ewolucjoniści. Szczególne zasługi na tym polu położyli Siewiercow i jego współpracownicy, a także Garstang. Podobnie jak podobieństwa anatomiczne wska-zywały na pokrewieństwo, tak podobieństwa embriologiczne są wynikiem pewnej wspólnoty materiałów dziedzicznych, czyli genów. Mimo działania zmienności dzie-dzicznej, powstającej na skutek mutacji i rekombinacji genów w rozrodzie płciowym, poddawanej ciągłemu działaniu doboru naturalnego, muszą się więc utrzymywać pewne ugrupowania genów lub ich układy, które są bezpośrednią przyczyną podobieństw anatomicznych i embriologicznych.

Read the rest of this entry »

Arrhenius

Jednakże już w XIX w. Richter, Liebig, Helmholtz i wreszcie fizyk szwedzki Arrhenius przyjmowali, że substancja żywa i martwa istnieją obok siebie i niezależnie od siebie, jedna nie pochodzi od drugiej i nie ma między nimi żadnego genetycznego związku. Ten pogląd postulował więc odwiecz- ność życia we wszechświecie. Zarodniki życia wędrują przez przestrzenie międzyplanetarne i międzygwiezdne i opadając na planety mogą się na nich rozwijać, jeżeli znajdą dogodne warunki.

Read the rest of this entry »

Wśród ewolucjonistów z okresu poprzedzającego wystąpienie Darwina

Jednym z kierunków pozytywizmu był ewolucjonizm, a jego głównym przedstawicielem na polu filozofii był H. Spencer (1820-1903). Jeszcze przed ogłoszeniem „Powstawania gatunków“ Spencer głosił myśli ewolucyjne oparte na zasadach Lamarcka. Po wystąpieniu Darwina Spencer przyjmuje jednak zasadę doboru jako główny czynnik ewolucyjnego rozwoju.

Read the rest of this entry »

Histoliza tkanek kikuta

W drugim tygodniu ulega histolizie utkanie podnabłonkowe, a histoliza tkanek kikuta w pobliżu rany, np. mięśni, postępuje dalej. W tym też czasie pojawiają się

nabłonka (ryc. 251). Początkowo komórki blastemy nie są liczne i, zbierając się pod nabłonkiem pokrywającym ranę, tworzą tzw. blastemę akumulacyjną. Wskutek licznych podziałów mitotycznych komórek blastemy dostrzegamy wkrótce mały zawiązek pączka regeneracyjnego, wypuklający się na powierzchni dawnej rany (ryc. 252 a). Zarówno sam koniec pozostałej po amputacji reszty narządu, jak i młody pączek regeneracyjny są przesycone płynem tkankowym. Wkrótce dzięki wzrostowi pączka przyjmuje on kształt stożka, a w czwartym tygodniu po amputacji pączek ulega spłaszczeniu (ryc. 252 c). Oprócz wzrostu zachodzą procesy stopniowego różnicowania i regenerat przyjmuje ostatecznie wielkość, kształt i budowę utraconej części.

Read the rest of this entry »

Pochodzenie strunowców i kręgowców

W związku z pojawieniem się w ordowiku pierwszych kręgowców należy wspomnieć o współczesnych poglądach na ewolucyjny rozwój protoplastów strunowców i zwierząt kręgowych. Półstrunowce uważa się za formy macierzyste w rozwoju ewolucyjnym strunowców.

Po dziś dzień nie zostały uzgodnione poglądy różnych badaczy na początki rozwoju typu strunowców. Podobnie nie wiemy dokładnie, jakie formy prymitywnych stru-nowców dały początek kręgowcom. Kanadyjski zoolog Berrill jest zdania, że kręgowce wzięły początek z przekształconych żachw należących do osłonie (Uroclior- data), których larwy żyły w płytkich morskich wodach przybrzeżnych.

Read the rest of this entry »

Na podstawie badań kariologicznych

czyli nauka o zespołach chromosomów, może być pomocna w badaniach systema-tycznych, dotyczących pochodzenia gatunków. Wykazano np., że dwa gatunki jeża żyjące w Europie nie różnią się niczym w zespołach chromosomów i dlatego należy je raczej uważać za podgatunki (Jordan).

Na podstawie badań kariologicznych smużkę (Sicista betulina), rzadki gatunek gryzonia, należy zaliczyć do odrębnej podrodziny (Walknowska). Pies domowy, podobnie jak wilk, ma 78 chromosomów, podczas gdy szakal ma ich 74. Opierając się zarówno na liczbie chromosomów, jak i na ich strukturze Matthey sądzi, że w ewolucji psa, szakal nie brał żadnego udziału. Gdyby bowiem pies powstał w rezultacie skrzyżowania wilka z szakalem, musiałyby zachować się w jego garniturze chro-mosomowym także i chromosomy szakala.

Read the rest of this entry »

Z pierwszych eobiontów

Wskutek tego zmniejszała się różnorodność związków chemicznych i ich agregatów. To zjawisko obrazuje nam zwężenie się. dolnego stożka. Punkt zetknięcia się wierzchołków obu stożków ma oznaczać pojawienie się jakichś pierwszych organizmów, które moglibyśmy nazwać eobiontami.

Z pierwszych eobiontów, ograniczonych co do miejsca i czasu swego powstania, rozwijają się stopniowo coraz wyżej uorganizowane formy, a zarazem zwiększa się znów ich zmienność. Na rozpatrywanym schemacie oznacza to stopniowe zwiększenie się szerokości górnego stożka.

Read the rest of this entry »