Analiza procesu indukcji

Opisane uprzednio doświadczenia Spemanna i Mangola wykazały, że w zarodku wtórnym z komórek przeszczepu zbudowane są w zasadzie tylko struna grzbietowa i część somitów, natomiast wszystkie pozostałe narządy pierwotne powstają z komorek gospodarza. Wskazuje to, że właściwości indukcyjne transplantatu uzewnętrzniają się nie tylko w obrębie sąsiadującej z nimi ektodermy i entodermy, ale widoczne są także w mezodermie. Na ryc. 186g widać np., że mezoderma boczna gospodarza zmuszona została pod wpływem implantatu do wykształcenia somitów i innych narządów osiowych, które się bezpośrednio z induktorem nie stykają. Bodziec indukcyjny musiał być więc przekazywany stopniowo, od komórki do komórki i dlatego można przypuścić, że mamy tutaj do czynienia z dyfuzją jakiejś substancji chemicznej.

Jednocześnie zwrócono uwagę, że substancja lub substancje indukujące nie są gatunkowo swoiste. Zjawiska indukcji można było uzyskać nie tylko podczas homo- transplantacji, ale także po hetero- i ksenotransplantacjach: dodatkowe płytki neuralne powstawały w zarodkach traszek np. pod wpływem przeszczepów wargi grzbietowej pragęby żab i ropuch, a u ssaków nawet po transplantacji fragmentów smugi pierwotnej ptaków.

Innym ważnym odkryciem było stwierdzenie, że zdolność indukowania cewki nerwowej nie jest ograniczona do komórek wargi grzbietowej pragęby, ale że przeciwnie, wiele innych tkanek, często nie związanych rozwojowo z dachem prajelita, ma takie same właściwości. Po wszczepieniu pod presumptywny nabłonek młodej gastruli, wyraźne zdolności indukcyjne wykazują np. komórki nerwowe, wątroby, nerek, mięśni i inne elementy mezodermalne, entodermalne i ektodermalne płazów, a ponadto także wiele żywych i martwych tkanek ssaków, ptaków, gadów, ryb, owadów, pierścienic, mięczaków, a nawet stułbi. W odróżnieniu od induktorów naturalnych, pochodzących z centrum organizacyjnego, nazwano wszystkie pozostałe tkanki, które mogą wywołać indukcję embrionalną – induktorami heterogennymi.

Leave a Reply