Argumenty genetyczne na sali sądowej

Na przełomie XIX i XX w. włoski psychiatra i antropolog C. Lombroso sfor-mułował teorię antropologicznych predyspozycji do zbrodni. Decydujące zna-czenie miał kształt czaszki. Lombroso był pod silnym wpływem teorii dziedziczenia sformułowanej przez Darwina. Badał twarze kryminalistów, w zamiarze ustalenia katalogu cech predestynujących do zbrodni. Teoria została poddana druzgocącej krytyce, a próby wykorzystania jej przez adwokatów w procesach karnych – jako argumentu przemawiającego za uwolnieniem od winy i kary – kończyły się niepowodzeniem. Strategia takiej linii obrony nie została jednak odłożona do lamusa wraz z teorią antropologicznego determinizmu.

Na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. w USA w stanie Georgia stanął przed sądem, oskarżony o szczególnie brutalne morderstwo, młody mężczyzna

Leave a Reply