Biochemia w paleontologii

Kończąc omawianie danych biochemii w ujęciu ewolucyjnym należy jeszcze wspomnieć o bardzo interesujących osiągnięciach, które są zapowiedzią badań przyszłości. Chodzi tu o badanie aminokwasowego składu białek wymarłych organizmów. Do niedawna przyjmowano, że po śmierci zwierzęcia białka nieuchronnie podlegają procesom gnilnym i nawet pojedyncze aminokwasy nie mogą się zachować. Toteż interesujące jest, że badaczom amerykańskim udało się wykryć wiele tych związków w szczątkach zwierząt żyjących nawet przed 300 milionami lat.

Jak podaje Abelson, w żebrach jednego z dinozaurów (Stegosaurus stenops – żył przed 150 milionami lat) znaleziono niewielkie ilości alaniny, kwasu glutaminowego i glicyny. Jeszcze mniej było w nich kwasu asparaginowego, izoleucyny, proliny i waliny. Bardzo ciekawe było stwierdzenie faktu, że pancerz dewońskiej ryby Di- nichthys terelli sprzed 300 milionów lat zawierał stosunkowo dużo aminokwasów. Szczątki tej ryby zachowały się bowiem w warunkach utrudniających utlenianie.

Powstanie życia na Ziemi. Ostatnie dziesiątki lat umożliwiły doświadczalne podejście do zagadnienia powstania życia na Ziemi. Problem ten jest centralnym zagadnieniem w rozważaniach na temat ewolucji. Próby odtworzenia w warunkach laboratoryjnych pewnych etapów niezwykle skomplikowanego i długotrwałego procesu formowania się żywych organizmów opierają się na obfitych danych dostarczonych przez współczesną geologię, geochemię i biochemię.

Leave a Reply