Diderot

Był on początkowo deistą, a ateistą stał się z chwilą, gdy znalazł wytłumaczenie samowystarczalności przyrody w jej działaniu. Przyrodę rozumiał on jako siłę, która może sama stwarzać i w której tkwi zdolność do rozwoju. Przyjęcie dynamizmu przyrody prowadzi Diderota, podobnie jak i La Mettrie, od materializmu mechanistycznego ku materializmowi dialektycznemu postulującemu powstawanie form coraz to bardziej złożonych.

Diderot ostatecznie krystalizuje swoje zapatrywania w dziele pt.: „Myśli nad interpretacją przyrody“ (1753). Zdaniem Diderota, jeżeli faktem jest stopniowa zmiana istot żywych, to, biorąc pod uwagę bardzo długie okresy, które przyroda ma do dyspozycji, możemy zrozumieć, w jaki sposób zachodzące zmiany mogą doprowadzić do radykalnych przemian. Autor na podstawie sumiennych rozważań dochodzi do wniosku, że każdy gatunek ma swoją historię i że rozwijając się przez długi czas daje początek innym gatunkom dzięki działaniu zmienności.

Leave a Reply