Haeckel

Haeckel dostrzegał jednak, że mimo wszystko studium ontogenezy nie może dać nam pełnego obrazu filogenezy. Każdy bowiem zarodek w swym rozwoju oprócz ujawniania cech będących wierną rekapitulacją, czyli palingenetycznych, wykazuje także cechy będące szczególnymi przystosowaniami do specyficznych warunków rozwoju zarodkowego, czyli cechy cenogenetyczne.

Dzięki występowaniu owych cech cenogenetycznych obraz filogenezy, jaki można by zdobyć dzięki badaniu embriologicznemu, ulega często znacznemu zatarciu. Tak np. błony płodowe, występujące w rozwoju gadów, ptaków i ssaków są cechami cenogenetycznymi, czyli szczególnymi przystosowaniami do rozwoju embrionalnego.

Natomiast takie cechy, jak występowanie zawiązków łuków skrzelowych i kieszonek skrzelowych, które pojawiają się w rozwoju gadów, ptaków i ssaków, nie wyłączając człowieka, należy, zdaniem Haeckla, uważać za cechy palingenetyczne odzwierciedlające te stadia przodków, które żyły w wodzie i oddychały skrzelami. Do cech palingenetycznych zalicza też Haeckel rozwiniętą dobrze w pewnym stadium zarodkowym u człowieka część ogonową i obfite pokrycie włosem całego ciała zarodka.

Leave a Reply