Inni przedstawiciele ortogenezy

Inni przedstawiciele ortogenezy nie zajmowali tak krańcowego stanowiska, jeżeli chodzi o działanie doboru i pragnęli wyjaśnić jednokierunkowy rozwój bez uciekania się do jakiejś tajemniczej i niepoznawalnej siły. Tak np. T. Eimer przyjmuje, że kierunki rozwoju ewolucyjnego były nieliczne

i nie były wyznaczone działaniem doboru, lecz prawami organicznego wzrostu i dziedzicznością cech nabytych. Podobnie jak przebiegi reakcji chemicznych są wyznaczone jednoznacznie, tak i procesy ewolucyjne są zdeterminowane w określonym kierunku. Dopiero wówczas, gdy cecha okaże się zdecydowanie korzystna lub szkodliwa, może zaznaczyć się działanie doboru naturalnego.

Wśród wielu zwolenników poglądów ortogenetycznych znaleźli się głównie paleontologowie, którzy podawali liczne przykłady jednokierunkowego rozwoju szczepowego. Zwracali też uwagę, że w rozwoju ewolucyjnym form kopalnych można czasem znaleźć przykłady rozwoju struktur, które dla osobnika były raczej szkodliwe i dlatego powstania ich nie można sprowadzić do działania doboru.

Leave a Reply