Koncepcja Leibniza

Koncepcja Leibniza o ciągłości w przyrodzie przetrwała do połowy XIX w., a na początku tego stulecia znalazła nowy bodziec w zapatrywaniach szkoły niemieckiej filozofii przyrody (Natur-philosophie), starającej się wykazać wspólnotę planu budowy najrozmaitszych organizmów. Bez-podstawnie jednak porównywano segmenty ciała owada z odcinkami ciała kręgowca, doszukiwano się homologii między łożyskiem a skrzelami ryb, a nawet między mięczakami i robakami, starano się zhomologizować błonę płodową, owodnię z pęcherzem larwy tasiemca. We Francji jeszcze w XVIII w. E. Geoffroy Saint-Hilaire ogłasza swoją „Anatomię fizjologiczną“, zapoczątkowując badania nad powstawaniem potworności na skutek zahamowań rozwoju. Rozciąga on także zasadę jednolitości planu budowy na zwierzęta kręgowe i bezkręgowe, co wywołało zdecydowane sprzeciwy i ostry spór między jej autorem a Cuvierem.

Niektórzy z filozofów przyrody zaczynając od filozofa poety, jakim był F. W. J. Schelling (1775-1854), przyjmowali zasadę ewolucji form niższych w formy wyższe, podczas gdy drudzy wierzyli, że tylko akt twórczy mógł powołać do bytu gatunek. Należy wspomnieć, że i Goethe zajmując się badaniami przyrodniczymi dość jasno wypowiadał się na temat ewolucji.

Leave a Reply