Lamarck

Lamarck przyjąwszy ideę ewolucji zaprzecza realności pojęcia gatunku i przyjmuje, że ogół istot żywych, jak już wspomniałem poprzednio, powinien wykazywać jednolity łańcuch form — od najniższych do najwyższych. Jednakże warunki fizyczne życia sprawiają, że w tym łańcuchu powstają przerwy. Są one następstwem konfliktu, który istnieje pomiędzy organizmami a ich otoczeniem. Przyroda żywa porządkuje, wprowadza ład, podczas gdy martwa przyroda ład ten burzy.

Lamarck musi być uznany za najwybitniejszego poprzednika Darwina. W szeregu swoich dzieł zoologicznych Lamarck bierze pod uwagę te same co i Darwin momenty, wskazujące na proces ewolucji, a jeżeli jego wysiłki nie znalazły uznania w oczach współczesnych, to złożyło się na to wiele powodów, nie wyłączając także i politycznych, związanych z upadkiem republikańskiego ustroju we Francji. Chociaż podstawowym prawem ewolucyjnym Lamarcka jest jego drugie prawo

potrzebach zmieniających strukturę organizmu, niemniej cała teoria, tak czy inaczej, opiera się na przyjęciu dziedziczenia cech nabytych. Z tego powodu badania genetyczne przeczące dziedziczeniu cech nabytych przyczyniły się m.in. do zmierzchu tej tecrii.

Leave a Reply