Mutacjonizm

Hugo de Vries (1848-1935), jeden z odkrywców zapomnianych prac Mendla, autor klasycznych prac nad plazmolizą komórek roślinnych i związanych z tym badań nad ciśnieniem osmotycznym, jest przede wszystkim znany jako autor teorii mutacyjnej opartej na badaniach nad zachowaniem się rośliny, zwanej wiesiołkiem Lamarcka (Oenothera lamarckiana). De Vries doszedł do przekonania, że nowe gatunki nie powstają przez stopniowe nagromadzanie się zmian fluktuacyjnych, ciągłych, jak to przyjmował darwinizm, lecz przez nagłe pojawienie się gwałtownych zmian przekształcających od razu jeden gatunek w drugi. Już poprzednio podobne myśli głosił botanik rosyjski Korżyński, jednak nie poparł on swych poglądów tak obfitym materiałem, jak de Vries.

Zjawisko występowania owych nagłych zmian przekształcających jeden gatunek w drugi nazwał de Vries mutacją. Prowadzone przez dłuższy czas poszukiwania gatunku, który by wykazywał owe mutacyjne zmiany, nie dawały wyników aż do czasu, kiedy de Vries znalazł koło Hilversum w pobliżu Amsterdamu (1886) duże ilości dwuletnich dziko rosnących roślin z gatunku Oenothera lamarckiana. Rośliny tego gatunku odpowiadały swym zachowaniem zapatrywaniom de Vriesa na proces ewolucji.

Wiesiołek Lamarcka pochodzi z Ameryki i był początkowo hodowany w ogrodach w Europie. Później coraz częściej spotykano roślinę tę rosnącą dziko.

Leave a Reply