Narodziny genetyki i jej poprzednicy

Warto przypomnieć, że rok przed wystąpieniem Jenkina, a mianowicie w 1866 r., została ogłoszona praca Mendla, która jednak nie wywołała żadnego oddźwięku. Dopiero w wiele lat później (1900) trzech badaczy, a między nimi botanik holenderski H. de Vries, odkrywają na nowo pracę Mendla i dlatego rok 1900 uważamy za początek rozwoju nowoczesnej korpuskularnej genetyki, która zwalczyła ostatecznie zarzuty podniesione przez Jenkina przeciw teorii doboru naturalnego.

Natomiast w końcu wieku XIX na zmianę stanowiska ewolucjonistów oddziałał raczej wpływ prekursorów właściwej genetyki, do których przede wszystkim należy zaliczyć zoologa niemieckiego Augusta Weismanna (1834-1914).

Weismann konstruując pogląd na dziedziczność mógł się oprzeć na ostatnich zdo-byczach cytologii dotyczących mitozy i zapłodnienia. Opierając się na tych danych Weismann przyjmuje, że obraz zarówno podziału komórki, jak i zapłodnienia wskazuje na szczególną rolę substancji jądra komórkowego, które jego zdaniem jest siedliskiem właściwej substancji dziedzicznej. Później za podłoże dziedziczności uznał Weismann chromosomy. Autor ten mógł następnie teoretycznie przewidzieć istnienie redukcji chromosomów w czasie podziałów poprzedzających wytwarzanie dojrzałych komórek płciowych. Innymi słowy, Weismann teoretycznie postulował występowanie mejozy, co następnie zostało całkowicie potwierdzone badaniami cytologicznymi nad dojrzewaniem komórek płciowych.

Leave a Reply