Pierwsze prawo: życie z własnej siły

-2) wszystko, co zostaje nabyte lub ulega zmianie w ciągu życia indywidualnego, zostaje zachowane dzięki dziedziczności i przekazane na potomstwo tego osobnika. Oba te prawa łączą się ściśle ze sobą. Zarówno bowiem powiększenie narządu przez jego używanie, jak i redukcja narządu przez jego nieużywanie tylko wtedy mogą mieć znaczenie ewolucyjne, gdy nabyte indywidualnie zmiany mogą być przekazywane na pokolenie potomne, czyli jeżeli są dziedziczne.

Lamarck podaje w swym dziele z 1815 r. o zwierzętach bezkręgowych, oprócz dotychczasowych dwóch, dwa nowe prawa, stawiając je na pierwszym miejscu. Ostatecznie Lamarck formułuje cztery prawa i to w następującej kolejności.

Pierwsze prawo: życie z własnej siły dąży stale do powiększenia objętości każdego ciała żywego i do powiększenia jego części aż do granic, które je zabezpieczają. Cannon interpretuje to pierwsze prawo Lamarcka w następujący sposób: Ponieważ organizm składa się z wielu układów narządów, które dzięki ich używaniu ulegają zwiększeniu, dlatego też ogólna aktywność organizmu prowadzi do jego powiększenia, co staje się cechą dziedziczną. Zgodnie więc z tym prawem Lamarcka w biegu ewolucji następuje stopniowe zwiększenie się organizmów. Formy życia stojące ewolucyjnie niżej są mniejsze niż formy wyżej zaawansowane w rozwoju szczepowym.

Leave a Reply