Systematyka i ewolucjonizm

W historii rozwoju ewolucjonizmu bardzo ciekawym rozdziałem jest stosunek systematyki do idei ewolucji. Szczególnie pouczające jest porównanie pod tym kątem widzenia działalności dwóch badaczy zajmujących pierwsze miejsce wśród klasyfikatorów świata żywego: Karola Linneusza i Jana Lamarcka.

Karol Linneusz. Linneusz (Linne, 1707-1778) uważany jest słusznie za właściwego twórcę współczesnej systematyki. Jako autor kilku prac’naukowych ogłasza on w 1735 r. dzieło pt. „Systema Naturae“, które od razu czyni go sławnym na cały świat.

Jest rzeczą oczywistą, że systematyk musi dążyć do rozgraniczenia form, które stara się sklasyfiko-wać. Dlatego też z natury rzeczy zwraca on większą uwagę na różnice niż na podobieństwa i woli widzieć przed sobą dobrze rozgraniczone jednostki systematyczne niż ciągły łańcuch form zacierający granice pomiędzy poszczególnymi ogniwami. Nic przeto dziwnego, że Linneusz nie tylko jako protestant przyjmujący za dogmat każdy werset Pisma Świętego, ale także jako systematyk uznał stałość i niezmienność gatunków w początkach swojej działalności naukowej. Stąd spotykamy w jednym z jego dzieł z 1736 r. owo słynne zdanie, że „tyle jest gatunków, ile różnych form stworzył na początku Byt Nieskończony (Species tot sunt cliversae quot diversas formas ab initio creavit infi- nitum Ens)“. Często też spotykamy w pismach Linneusza zdanie przeczące możliwości powstawania nowych gatunków w obecnych czasach (nullae species novae).

Leave a Reply