Teoria Lamarcka

Główne podstawy teorii ewolucyjnej Lamarcka można streścić w następujący sposób : W żywej przyrodzie tkwi plastyczna siła tworząca ustawicznie nowe formy życia coraz bardziej złożone i coraz doskonalsze.

Dzięki temu czynnikowi postępu w naturalnym porządku rzeczy mają powstawać coraz doskonalsze istoty, a ponieważ stale i ustawicznie z materii nieożywionej tworzą się, wg Lamarcka, najprymitywniejsze organizmy, powinniśmy znaleźć w przyrodzie zachowaną nieprzerwaną ciągłość form – od najniższych do najwyższych. Tego jednak nie widzimy. Działa bowiem nie tylko plastyczna siła w organizmach, lecz także i przyroda martwa, warunki otoczenia, które powodują wyrwy w ciągłym łańcuchu form i skierowują proces ewolucyjny na pewne określone tory.

Zmiany w otoczeniu wywołują zmiany w potrzebach organizmów, co z kolei pro-wadzi do zmiany w ich zachowaniu i zwyczajach. Te ostatnie zaś powodują zmiany w ukształtowaniu poszczególnych narządów, co doprowadza w końcu do zmiany w ogólnej organizacji ustrojów.

Leave a Reply