W wytworach człowieka

W wytworach człowieka widzimy więc działanie zasady, którą można by nazwać zasadą rozbieżności i która powoduje, że różnice z początku zaledwie dostrzegalne wzrastają bezustannie oraz że rasy coraz bardziej różnicują się pod względem cech tak pomiędzy sobą, jak i w stosunku do ich wspólnej rodzicielskiej formy.

Im bardziej będą się różnić między sobą osobniki należące do jednego gatunku i jednej rasy zarówno pod względem szczegółów budowy, jak i zwyczajów, tym łatwiej mogą one znaleźć w przyrodzie odpowiednie, ale różne miejsca. Jakiś drapieżny ssak żyjący w określonej okolicy występuje w liczbie, która, jeśli warunki nie ulegają zmianie, pozostaje mniej więcej stała. Jeżeli jednak w jego potomstwie niektóre osobniki wykażą zmiany pozwalające im zająć nowe stanowiska, zajmowane dotychczas przez inne gatunki, to wówczas wzrośnie liczba osobników w tym gatunku. „Na przykład, gdy niektóre z jego potomków będą mogły się żywić innym rodzajem zdobyczy żywej lub martwej, gdy inne wybiorą nowe miejsca pobytu, będą łazić po drzewach, zanurzać się w wodzie lub też, być może, staną się mniej drapieżne”, łatwiej mogą konkurować z wyjściowymi formami i zająć nowe miejsca w ogólnej gospodarce przyrody.

Leave a Reply