Weismann

Weismann przyjmuje korpuskularną teorię dziedziczności i dochodzi do pojęcia determinanty jako podstawowego składnika masy dziedzicznej. Ponieważ, jego zda-niem, zjawisko różnicowania zachodzące w czasie rozwoju ontogenetycznego polega na segregacji determinant postępującej w kolejnych podziałach komórkowych, w ostatecznym wyniku komórki zawierają tylko jeden rodzaj wyznaczników dzie-dzicznych. Nie we wszystkich jednak komórkach następuje w biegu ontogenezy, zdaniem Weismanna, segregowanie determinant. Od samego początku rozwoju zapłodnionego jaja pewne komórki otrzymują pełny zapas wyznaczników dzie-dzicznych. Są to komórki tzw. szlaku płciowego, czyli te komórki, które ostatecznie wytworzą komórki rozrodcze.

Z tego względu, zdaniem Weismanna, można w każdym organizmie wyróżnić jakby dwie jego części. Jedną z nich tworzą komórki szlaku płciowego i komórki rozrodcze mające pełnię wyznaczników dziedzicznych. Jest to wg określenia Weismanna tzw. plazma zarodkowa albo plazma dziedziczna. Druga część organizmu składa się z ogółu komórek tworzących ciało (soma) osobnika. Składa się ona z komórek powstałych w wyniku nierównowartościowych podziałów jąder.

Plazma rozrodcza stanowi właściwy pomost między poszczególnymi pokoleniami. Zapewnia ona łączność między następującymi po sobie kolejno generacjami i z tego powodu jest potencjalnie nieśmiertelna. Natomiast soma trwa tylko tak długo, jak długo żyje osobnik. Jest ona rodzajem ochrony dla plazmy rozrodczej odizolowując ją od otoczenia.

Leave a Reply